Παθήματα… μαθήματα

Αρχές Ιανουαρίου του 2014, βρίσκομαι στο κρύο Γκέτεμποργκ, στο πρώτο ταξίδι της χρονιάς. Είχα ανέβει το πρωί της Τρίτης με Lufthansa μέσω Μονάχου, και θα επέστρεφα την Παρασκευή το πρωί με SAS μέσω Κοπεγχάγης. Εκείνη την εβδομάδα όμως έπεσα στην περίπτωση. Η κόρη μου, σχεδόν 2 ετών τότε, ήταν άρρωστη με πυρετό, κλασσική συνηθισμένη ίωση. Έλα όμως που την Τετάρτη αρρώστησε και η γυναίκα μου, και μάλιστα σε βαθμό τέτοιο που δεν μπορούσε καν να σταθεί, πόσο μάλλον να φροντίσει τη μικρή… Κρίθηκε απαραίτητο να επιστρέψω συντομότερα για να αναλάβω να τι φροντίσω.

Τετάρτη αργά το απόγευμα ήταν πρακτικά αδύνατο να βρω πτήσεις που θα με έφερναν στην Αθήνα έστω το επόμενο πρωί. Η καλύτερη επιλογή που είχα ήταν είτε να αλλάξω την επιστροφή με την SAS για το επόμενο πρωί, είτε να εκδώσω (πάλι με SAS) νέο εισιτήριο one way αν το αρχικό δεν άλλαζε. Έλα όμως που είχα αφήσει το εταιρικό laptop στο γραφείο (για να μην το κουβαλάω στο backpack τρομάρα μου…) και δεν είχα τρόπο να πάω να το πάρω έγκαιρα! Γκολ από τα αποδυτήρια ήταν αυτό, μου στέρησε τη δυνατότητα άμεσης αναχώρησης για σοβαρό λόγο.

ΜΑΘΗΜΑ 1ο : Έχουμε πάντοτε μαζί μας τα σημαντικότερα αντικείμενα, όπως π.χ. laptop, τσάντα κλπ. Δεν ξέρουμε ποτέ αν θα χρειαστεί να φύγουμε εσπευσμένα.

Μη έχοντας τρόπο να φύγω ξημερώματα, πήγα στο γραφείο το πρωί και άρχισα την αναζήτηση πτήσεων για Αθήνα. Αρχικά προσπάθησα μέσω της ιστοσελίδας από όπου είχα κάνει την κράτηση, απ’όπου μετά από κάποια ώρα πληροφορήθηκα ότι θα είχα μεγάλο κόστος αλλαγής σε έτσι κι αλλιώς ακριβό ναύλο, οπότε απλώς αρνήθηκα.

ΜΑΘΗΜΑ 2ο : Δεν κλείνουμε εισιτήρια μέσω online travel agencies, ειδικά για επαγγελματικά ταξίδια. Καλύτερα να συνεργαζόμαστε με ταξιδιωτικό πράκτορα που να ξέρει τη δουλειά, ώστε να μας βοηθήσει άμεσα και προσωπικά όταν υπάρξει πρόβλημα.

Κατάφερα τελικά και βρήκα πτήση με Turkish Airlines, με ανταπόκριση στην Κωνσταντινούπολη, σε αρκετά καλή τιμή (όχι χιλιάρικο που ήθελαν άλλες, πολύ πιο φθηνά). Η Turkish θεωρείται μία από τις καλύτερες εταιρείες, αν και δεν το συμμερίζομαι αυτό, και θα έφτανα στο σπίτι μου πριν τις 9 το βράδυ. Έκλεισα το εισιτήριο και επιχείρησα να κάνω αμέσως check in, αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό διότι έπρεπε πρώτα να ενημερωθεί το σύστημά τους, ήθελε κάποια λεπτά της ώρας. Εν τω μεταξύ είχε έρθει το ταξί που είχα καλέσει, οπότε δεν είχα χρόνο για online check in και έφυγα.

Στη διαδρομή προς το αεροδρόμιο Landvetter του Γκέτεμποργκ μπόρεσα και έκανα mobile check in από το κινητό, το οποίο όμως μου έδινε mobile boarding pass μόνο για το σκέλος IST-ATH (Κωνσταντινούπολη-Αθήνα). Αυτά τα περίεργα τα έχει η Turkish, αλλά το προσπέρασα έχοντας κατά νου ότι θα πάω στο check in counter του αεροδρομίου και θα παραλάβω το boarding pass μου. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο πήγα κατ’ευθείαν στο γκισέ της Turkish, όπου δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ζήτησα από την ξανθιά Σουηδέζα υπάλληλο να μου εκτυπώσει την κάρτα επιβίβασης, και εκεί άρχισε το ντέρμπι…

04130713_ziΗ κοπέλα αυτή, λοιπόν, κοίταξε τι αποσκευές είχα μαζί μου. Είχα μία βαλίτσα carry on, και συγκεκριμένα την Samsonite Silhouette Sphere (διπλανή φωτο) και ένα backpack επίσης Samsonite μεγέθους large όπου κουβαλούσα δύο laptop (εταιρικό και προσωπικό) μαζί με τα διάφορα άλλα ψιψιψίνια (που έλεγε εκείνη η διαφήμιση). Με “κόβει” λοιπόν η ξανθούλα, και μου λέει ότι δικαιούμαι να πάρω μαζί μου στην καμπίνα μόνο μία αποσκευή εντός των ορίων διαστάσεων και βάρους… Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι έχω μία (1) μόνο βαλίτσα και μία (1) τσάντα (το backpack εννοούσα) οπότε ήμουν εντάξει, αλλά στάθηκε αδύνατο να τη μεταπείσω. Ισχυριζόταν ότι το backpack είναι αποσκευή καμπίνας και όχι τσάντα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μου ζήτησε να ζυγίσω τη βαλίτσα η οποία φυσικά ήταν άνω των 8 κιλών που είναι το όριο της εταιρείας. Όσο και αν προσπάθησα να την πείσω να με αφήσει, στάθηκε αδύνατο. Υποχρεώθηκα να τσεκάρω την αποσκευή μου και πήγα με κατεβασμένα αυτιά στην πύλη…

Το θέμα της σωστής επιλογής αποσκευής καμπίνας είναι τεράστιο και ανεξάντλητο. Η ουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι είχα επιλέξει μία βαλίτσα αρκετά βαριά από μόνη της (σχεδόν 4 κιλά άδεια) και ένα backpack αρκετά μεγάλο που έβγαζε μάτι. Είναι θέμα πιθανοτήτων να πέσει κανείς στην “ξινή” υπάλληλο που θα τον πάει by the book, και αυτό συνέβη σε εμένα εκείνη την ημέρα.

Το ταξίδι κύλησε ομαλά, με highlight την ευκαιρία που είχα να περάσω από το lounge της Turkish στο αεροδρόμιο Attaturk – μακράν το καλύτερο lounge που έχω επισκεφτεί, αλλά αυτό είναι για άλλο άρθρο. Όταν δε έφτασα στην Αθήνα, έφτασε και η αποσκευή μου αλλά χωρίς καμμία από τις ετικέττες του check in επάνω της! Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό, ήταν όμως το “καμπανάκι” που χρειαζόμουν για να φροντίσω να αποφεύγω πάση θυσία τέτοιες περιπτώσεις στο μέλλον.

ΜΑΘΗΜΑ 3ο : Φροντίζουμε οι αποσκευές μας, carry on και hand bag, να είναι εντός των ορίων καμπίνας της εταιρείας με την οποία πετάμε, ώστε να τις έχουμε μαζί μας σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Το ταξίδι αυτό, και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκειά του, με έκαναν πολύ πιο προσεκτικό και οργανωτικό. Αντικατέστησα το μεγάλο backpack με ένα μικρότερο που χωράει και τα δύο laptop και τα πιο βασικά καλαμπαλίκια, επένδυσα σε μία βαλίτσα καμπίνας αρκετά πιο ελαφριά (2.8 κιλά), παίρνω πάντοτε μαζί μου το laptop της εταιρείας όταν φεύγω από το γραφείο, και δεν κλείνω εισιτήρια από online travel agencies (προς το παρόν με καλύπτει το ταξιδιωτικό γραφείο στη Σουηδία που διαχειρίζεται όλα τα ταξίδια της Volvo). Έτσι μειώνω πάρα πολύ ή ακόμη και εξαλείφω την πιθανότητα να εμπλακώ σε παρόμοιες προβληματικές καταστάσεις.

One comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s